Xiong Jing Nan, Kai Asakura i problem UFC z importem mistrzów

30 maja tego roku dwoje byłych mistrzów świata walczyło na tej samej gali UFC. Jedno z nich wygrało w pierwszej rundzie. Drugie przegrało jednogłośną decyzją w karcie wstępnej. Żaden z tych wyników nie wywołał większego poruszenia i to jest ta część, przy której warto się zatrzymać.

Kai Asakura i Xiong Jing Nan znów mają walki w tę sobotę w Szanghaju. Asakura jest w karcie głównej. Xiong jest w karcie wstępnej, drugi raz z rzędu w UFC. Razem mają na koncie mistrzostwo RIZIN w wadze koguciej i niepokonany bilans w walkach mistrzowskich ONE Championship, a UFC znalazło miejsce dokładnie dla jednego z tych życiorysów w głównej części transmisji.

Chcę od razu przyznać się do stronniczości. Lubiłem oboje tych zawodników, zanim podpisali kontrakty, oglądałem, jak Asakura nokautuje Kyoji Horiguchi w 2019 roku, i uznałem to za najlepszą rzecz, jaka przydarzyła się japońskiemu MMA w tamtym roku, a od 2018 roku przekonuję, że passa, jaką Xiong zbudowała w wadze muszej, zasługuje na poważne traktowanie. Więc przyjmijcie tę sympatię za pewnik. Liczby poniżej sympatii nie mają.

Z czym Asakura wszedł przez drzwi

Asakura ma zawodowy rekord 22-6 i dodatkowo 8-2 jako amator. Nasze dane historyczne pokazują szesnaście jego występów pod szyldem RIZIN.

Mistrzostwo przyszło 10 sierpnia 2020 roku, przez TKO nad Hiromasa Ougikubo. Wcześniej pokonał Horiguchi przez nokaut w pierwszej rundzie w sierpniu 2019 roku, co było wtedy najcenniejszym skalpem dostępnym w dywizji 135 funtów poza UFC. Rewanż przegrał przez nokaut w pierwszej rundzie w sylwestra 2020 roku, w 2023 roku pokonał Yuki Motoya kolanem na korpus, a 31 grudnia tego samego roku skończył Juan Archuleta przez TKO.

To właśnie przyniósł do UFC. A oto, co UFC z tym zrobiło.

Zdjęcie: ホタテマン0010 / CC BY 4.0

Jego debiut był walką o pas. Nie eliminator, nie rywal z rankingu, tylko pojedynek mistrzowski na UFC 310 z Alexandre Pantoja, na pay-per-view nazwanym jego nazwiskiem. Pantoja vs. Asakura, 7 grudnia 2024 roku. Poddany w drugiej rundzie.

Osiem miesięcy później, na UFC 319, walczył z Tim Elliott. Poddany w drugiej rundzie.

Potem, 30 maja, pokonał Cameron Smotherman przez TKO w pierwszej.

Przeczytajcie te trzy linijki jeszcze raz i zwróćcie uwagę na kształt. Zawodnik uderzający, którego cała reputacja została zbudowana na nokautach, dostał dwie szanse na szczycie karty i obie przegrał przez poddanie, w tej samej rundzie, za każdym razem. Potem dano mu kogoś, kogo mógł trafiać, i trafiał go, a zajęło to mniej niż pięć minut.

W sobotę mierzy się z Aoriqileng, który ma 26-13 i 4-5 w UFC. To walka, co do której matchmakerzy mogą być rozsądnie spokojni w obie strony, i właśnie dlatego istnieje.

Z czym Xiong weszła przez drzwi

Xiong ma zawodowy rekord 19-3. Nasze dane historyczne oznaczają osiem jej pojedynków jako walki o pas i wszystkie osiem wygrała.

Ta passa: Tiffany Teo przez TKO w styczniu 2018 roku, Laura Balin jednogłośną decyzją w czerwcu tego samego roku, Samara Santos przez TKO we wrześniu, Angela Lee przez TKO w marcu 2019 roku, znowu Teo decyzją w październiku 2020 roku, Michelle Nicolini decyzją we wrześniu 2021 roku, Ayaka Miura decyzją w styczniu 2022 roku i Lee po raz drugi decyzją 30 września 2022 roku.

Osiem walk mistrzowskich. Osiem zwycięstw. Dwa z nich nad najbardziej utytułowaną kobietą w historii tej organizacji.

Jej wcześniejsza kariera zaczęła się w Kunlun Fight w styczniu 2014 roku i objęła jedenaście pojedynków na chińskim obiegu regionalnym, i to jest szczegół, do którego wracam w tym tygodniu z powodów, które staną się oczywiste do soboty. W całym tym odcinku ma jedną porażkę, z Colleen Schneider w czerwcu 2015 roku. Zeszła niżej i przegrała z Angela Lee w październiku 2019 roku, potem wróciła wyżej i przez sześć lat już nie przegrała.

Jej debiut w UFC przypadł na 30 maja 2026 roku, przeciwko Angela Hill, w karcie wstępnej. Porażka jednogłośną decyzją.

W sobotę walczy z Julia Polastri, 14-6, znowu w karcie wstępnej.

Ta część, która nie dotyczy żadnego z nich

Łatwo byłoby napisać to jako skargę na miejsce w karcie, a ja nie sądzę, żeby miejsce w karcie było tu ciekawym problemem. Karta wstępna to karta wstępna. Każda organizacja ją ma i ktoś musi w niej wystąpić.

Ciekawym problemem jest to, że UFC przeprowadziło właśnie dwa całkowicie różne eksperymenty na to samo pytanie, w tym samym czasie, na tym samym rosterze, i żaden nie zadziałał.

Asakura dostał wersję maksymalną. Walka o pas w debiucie, nazwisko w nazwie gali, cały aparat promocyjny za nim na pełnej głośności. To najbardziej agresywna rzecz, jaką UFC może zrobić z importowanym mistrzem, a przyniosła porażkę przez poddanie w drugiej rundzie i zawodnika, którego trzeba było potem odbudowywać od poziomu rywali z bilansem 4-5.

Xiong dostała wersję minimalną. Żadnych fanfar, miejsce w karcie wstępnej, udowodnij. To przyniosło porażkę na punkty i drugie miejsce w karcie wstępnej.

Oba podejścia dzielą to samo założenie u podstaw, czyli że mistrzostwo zdobyte gdzie indziej jest aktywem marketingowym, a nie sportowym. W wersji maksymalnej wydajesz to aktywo natychmiast. W wersji minimalnej w ogóle odmawiasz jego wydania. Żadne z nich nie traktuje rekordu jako dowodu na to, jak dobry jest zawodnik, a przecież tym właśnie rekord ma być.

Pomyślmy, jak wyglądałaby alternatywa dla Asakura. Rywal z rankingu wagi koguciej, a nie mistrz wagi muszej, walka bez stawki mistrzowskiej, w kategorii, w której naprawdę miał pas. Z Pantoja walczył w wadze muszej. W RIZIN był wagą koguciej. Nikt go nie zmuszał do schodzenia niżej i nikt nie musi się z tego tłumaczyć, ale w UFC walczył raz w 135 funtach i wygrał to w jedną rundę.

Pomyślmy o alternatywie dla Xiong. W ONE sześć razy obroniła pas wagi muszej. W UFC zadebiutowała w wadze słomkowej przeciwko Angela Hill, która ma więcej walk w UFC niż większość ludzi na dowolnej gali, i przegrała na punkty. To nie jest miękkie lądowanie, to twarde lądowanie przebrane za miękkie, i wydarzyło się poza głównym oknem transmisji, gdzie nikt nie musiał tego zauważyć.

Co sobota naprawdę sprawdza

Nie typuję tutaj żadnej z tych walk. Powiem tyle, że wyniki zostaną odczytane błędnie niezależnie od tego, jak się potoczą.

Jeśli Asakura pokona Aoriqileng, zostanie to zaksięgowane jako odbudowany prospekt znajdujący swój poziom, co schlebia wszystkim zainteresowanym i nie wyjaśnia niczego. Jeśli Xiong pokona Polastri, zostanie to zaksięgowane jako była mistrzyni, która wreszcie się pojawiła, co jest dziwną rzeczą do powiedzenia o kimś, kto miał 8-0 w walkach o pas i przegrał jedną decyzję z weteranką.

To, co wyniki naprawdę nam powiedzą, jest węższe i bardziej użyteczne: czy dwoje zawodników, którzy dominowali poza UFC, potrafi pokonać konkretny poziom rywali, do którego UFC ich przypisało. Aoriqileng z bilansem 4-5 i Polastri z bilansem 14-6 nie są testem mistrzowskiej klasy. Są testem tego, czy odczyt organizacji na temat tej dwójki był w ogóle trafny.

UFC importuje mistrzów z ONE, RIZIN, Bellator i PFL od dekady i wciąż nie ma powtarzalnego procesu wprowadzania ich. Ma dwa ustawienia: od razu dać im walkę wieczoru albo schować ich i zobaczyć. Asakura dostał jedno. Xiong dostała drugie.

Gdzieś pomiędzy istnieje wersja, w której organizacja patrzy na osiem kolejnych zwycięstw mistrzowskich i szesnaście walk w Japonii i traktuje je jako informację.