Salahdine Parnasse vs Dan Hooker: najkrótszy kurs debiutanta w historii

Pinnacle wystawia Salahdine'a Parnasse'a na -663 na zwycięstwo z Danem Hookerem w sobotę. DraftKings ma go na -650, Bookmaker na -625, Bovada na -575. Wśród 24 bukmacherów, których śledzimy, średnia wynosi -595.

Parnasse nigdy nie walczył w UFC.

To cała historia w trzech linijkach i chcę się przy niej na chwilę zatrzymać, zanim ktokolwiek sięgnie po zwyczajowe wzruszenie ramionami w stylu "rynek coś wie". Człowiek z zerowym dorobkiem w UFC jest większym faworytem przeciwko weteranowi 24 walk w UFC niż większość mistrzów przeciwko większości pretendentów, i jest tym faworytem w pięciorundowej walce wieczoru, we własnym kraju, w organizacji, która historycznie nikomu nie daje takiego pola do popisu.

Zdjęcie: Atch Academy / CC BY 3.0

Debiut w walce wieczoru zdarza się rzadko i zwykle kończy się źle

Dana White's Contender Series odpada jako pierwsze i bez dyskusji: każda walka wieczoru DWCS jest z definicji czyimś pierwszym występem pod szyldem UFC, więc ich liczenie nie mówi nic o niczym.

Cała reszta zostaje. Od początku 2013 roku szesnastu zawodników zadebiutowało w UFC w walce wieczoru.

Jedna z tych granic jest moja, a nie sportu: rok 2013. Nasza historia kursów zaczyna się w styczniu 2012 roku, a kurs zamknięcia to połowa tego, co czyni tę sprawę interesującą, więc sięganie dalej wstecz oznaczałoby tabelę z pustą kolumną. Odcina to też organizację naprawdę inną niż dzisiejsza. Między 1994 a 2011 rokiem dwudziestu zawodników poprowadziło swój debiut w UFC jako walkę wieczoru i szło im znacznie lepiej niż tym poniżej: Marco Ruas, Maurice Smith, Bas Rutten, Don Frye, Nate Marquardt, Dominick Cruz i Alistair Overeem wygrali swoje. To była firma, która wciąż kupowała gotowych zawodników z Pride, WEC i Strikeforce, zamiast wychowywać własnych. Bas Rutten nie wchodził do tego UFC.

Szesnastu zawodników, sześć zwycięstw, dziesięć porażek. Ta liczba sama w sobie jest niemal bezużyteczna, bo "debiut w UFC" wykonuje w tej czwartej kolumnie cztery zupełnie różne zadania. Posortuj ich, a próba szybko się kurczy.

Odpada czwórka, która przyszła przez program telewizyjny. Gaethje trenował jeden sezon The Ultimate Fighter, zanim wystąpił w walce wieczoru jego finału przeciwko Michaelowi Johnsonowi. Nicco Montano stoczyła trzy walki w domu TUF 26, zanim poprowadziła swój. Esparza i Namajunas wyszły z TUF 20. Gwiazda finału spędziła miesiące w programie UFC, na siłowni UFC, na oczach matchmakerów, a publiczność zna już to nazwisko. To przeciwieństwo sprowadzenia kogoś samolotem na zimno. Poszło im 3-1. Zostaje dwunastu, 3-9.

Odpada czwórka, która walczyła ze sobą nawzajem. Rousey przeciwko Carmouche i Mousasi przeciwko Latifiemu to były podwójne debiuty. Organizacja miała w każdej z tych walk zaksięgowane jedno zwycięstwo i jedną porażkę, zanim ktokolwiek zadał cios, więc te wiersze nie powiedzą ci, jak nowicjusz radzi sobie z zawodnikiem, którego UFC już zna, bo takiego w klatce nie było. Zostaje ośmiu, 1-7.

Odpada trójka, która już pracowała dla firmy. Zuffa kupiła Strikeforce w marcu 2011 roku i zamknęła je w styczniu 2013, a wszyscy nadal będący na kontrakcie przeszli razem z nim, dlatego wiersze z lat 2013 i 2014 są tak mocno obsadzone przez Strikeforce. Melendez, Rockhold i Saffiedine poprowadzili swoją pierwszą galę UFC i cała trójka spędziła lata promowana przez firmę, która teraz układała im walki. Melendez wszedł prosto do walki o pas w kategorii lekkiej. Saffiedine był gwiazdą ostatniej gali Strikeforce trzy dni po rozpoczęciu 2013 roku. Ich "pierwsza walka w UFC" była korporacyjnym przetasowaniem, a nie podpisaniem kontraktu. Zostaje pięciu.

Piątka, która przyszła na zimno

Od 2013 roku pięciu zawodników zostało podpisanych z rosteru innej organizacji i wstawionych bezpośrednio do walki wieczoru UFC przeciwko rywalowi, który już wcześniej walczył w UFC. Bez wcześniejszego sezonu w telewizji, bez Zuffy na poprzedniej wypłacie, bez innego debiutanta w przeciwnym narożniku.

Zero i pięć. Trzy z tych pięciu walk były walkami o pas, co samo w sobie mówi coś o tym, jak organizacja wykorzystuje to miejsce w karcie.

Spójrz też na kolumnę Kurs, bo to ona sprawia, że sobota jest dziwna. Każde z tej piątki było underdogiem, od +163 aż po +722. Ani jedno nie było faworytem. Rynek patrzył na to zestawienie pięć razy i pięć razy obstawiał przeciwko nowicjuszowi.

Parnasse jest szósty i ma -595.

Rynek nigdy nie wycenił takiej walki w ten sposób

Wróćmy do całej szesnastki: sześcioro było faworytami, Rousey przy -900, Mousasi przy -813, Saffiedine przy -236, Namajunas przy -126, Montano przy -106 i Rockhold przy -56. Każde z tej szóstki albo walczyło z innym debiutantem, albo pochodziło z obsady TUF, albo było już pracownikiem Zuffy. Ani jedno nie było outsiderem podpisanym na zimno.

Parnasse przy -595 nie mieści się w tej rozmowie. W kursach, które mamy, sięgających 2012 roku, żaden debiutant UFC nie był nigdy wyceniony tak nisko przeciwko rywalowi, który miał już bilans w UFC. Jedyne dwa debiuty w walce wieczoru wycenione niżej niż jego w całym tym okresie, Rousey przy -900 i Mousasi przy -813, były pojedynkami z innymi debiutantami.

A kurs robi się dla Hookera coraz gorszy, nie lepszy. Bovada otworzyła Parnasse'a na -350, a teraz ma go na -575. MyBookie otworzyło -370 i stoi na -625. Cloudbet otworzyło -556 i doszło do -833. Skądkolwiek płyną te pieniądze, nie zabezpieczają się.

Parnasse część tego sobie zapracował i to jest niewygodna część

Nie twierdzę, że to zły kurs. Parnasse ma bilans 23-2, a w KSW 14-2 z dziewięcioma zakończeniami przed czasem, co nie jest regionalnym CV. Zdobył pas KSW w kategorii piórkowej w wieku 21 lat i był najmłodszym mistrzem w historii organizacji. Stracił go na rzecz Daniela Torresa w styczniu 2021 roku, odebrał go temu samemu człowiekowi na KSW 65 w grudniu 2021, a potem poddał Sebastiana Rajewskiego w czwartej rundzie na KSW 76 w listopadzie 2022 roku, by trzymać dwie kategorie naraz.

Nie przegrał od grudnia 2023 roku, kiedy Adrian Bartosiński wypunktował go przez trzy rundy w kategorii półśredniej, kategorię wyżej niż ta, do której naprawdę należy. Od tego czasu: nokaut kopnięciem na głowę w pierwszej rundzie na Valeriu Mircei w Paryżu, zatrzymanie Wilsona Vareli w drugiej rundzie, zatrzymanie Mariana Ziółkowskiego w drugiej rundzie i TKO na Marcinie Heldzie w drugiej rundzie w styczniu.

A w październiku zeszłego roku, wciąż jako panujący mistrz MMA, stoczył zawodową walkę bokserską w Adidas Arena w Paryżu przeciwko Franckowi Petitjeanowi, byłemu posiadaczowi pasa EBU w wadze superlekkiej, i znokautował go w drugiej rundzie. To bardzo konkretny rodzaj deklaracji i ludzie z boksu zauważyli ją wcześniej niż ludzie z MMA.

Hooker to druga połowa tego kursu

Zdjęcie: Fight Bros NZ / CC BY 3.0

Hooker jest w UFC od czerwca 2014 roku. Dwadzieścia cztery walki, 14-10, dziewięć zwycięstw przed czasem i sześć porażek przed czasem, co dokładnie mówi, jaka to była kariera. Walczył z Dustinem Poirierem, Michaelem Chandlerem, Islamem Makhachevem, Armanem Tsarukyanem, Mateuszem Gamrotem i Jalinem Turnerem. Ma 36 lat, trenuje w City Kickboxing w Auckland, a w październiku zeszłego roku otrzymał czarny pas w brazylijskim jiu jitsu.

Przegrał też dwie ostatnie walki, obie w niecałe dwie rundy. Arman Tsarukyan poddał go w drugiej rundzie w Katarze w listopadzie zeszłego roku. Benoit Saint Denis znokautował go w drugiej rundzie na UFC 325 w styczniu. Trzydziestosześcioletni zawodnik kategorii lekkiej, który został zakończony przed czasem w dwóch walkach z rzędu, to uzasadniony powód, by grać przeciwko niemu, i bukmacherzy dokładnie to robią. Rozumiem tę arytmetykę.

Czego nie rozumiem, to jej skali, bo tym, co Hooker ma, a czego Parnasse nie ma, są dwadzieścia cztery walki dowodów na to, jak radzi sobie w klatce UFC, w tygodniu walki UFC, przeciwko ludziom, którzy trenują konkretnie pod rywali z UFC. Te dowody są coś warte. Lista pięciu nazwisk powyżej mówi, że jak dotąd za każdym razem były decydujące.

Co tak naprawdę mówi to zestawienie

UFC nie podpisało Parnasse'a do walki wstępnej, żeby dać mu się budować. Podpisali go i od razu wstawili do pięciorundowej walki wieczoru w Accor Arena, w Paryżu, na galę z dziewięcioma francuskimi zawodnikami, przeciwko nazwisku, które rozpozna w Europie każdy fan kategorii lekkiej.

To nie jest matchmaking. To jest premiera.

Kiedy organizacja ostatnio zrobiła coś strukturalnie podobnego, sprowadziła samolotem Kaia Asakurę z RIZIN i dała mu w pierwszym występie walkę o pas w kategorii muszej na UFC 310. Alexandre Pantoja poddał go w drugiej rundzie. Wcześniej Blagoy Ivanov przyszedł z WSOF i dostał Juniora dos Santosa w walce wieczoru, po czym przegrał na punkty. Obaj byli wyceniani jako underdogi i obaj przegrali. Parnasse jest wyceniany jako pewniak, a to nie jest coś, co to miejsce w karcie kiedykolwiek komukolwiek dało.

Bardzo chciałbym się mylić. Dwudziestoośmioletni mistrz dwóch kategorii z Aubervilliers nokautujący weterana City Kickboxing w swoim własnym mieście, na największej francuskiej gali, jaką UFC kiedykolwiek zorganizowało, to byłby cholernie dobry wieczór, a kursy mówią, że większość oglądających spodziewa się dokładnie tego.

Od 2013 roku pięciu zawodników zostało sprowadzonych z zewnątrz i dostało walkę wieczoru UFC. Cała piątka była underdogami i cała piątka przegrała. Parnasse jest faworytem z kursem -595.