Kiedy zawodnicy UFC się kończą? 16,429 walk wskazuje dwóch winowajców

W każdym tygodniu walk ktoś dostaje tę łatkę. Skończony. Pojawia się w chwili, gdy były pretendent przegrywa dwie walki z rzędu, i zwykle wystawia ją test na oko, czyli po prostu wrażenia. Chciałem znaleźć prawdziwą odpowiedź na pytanie, o które kibice kłócą się bez przerwy, a którego nikt nie zadał sobie trudu zmierzyć: kiedy zawodnicy się kończą i co ich kończy? Wiek? Przebieg w oktagonie? Ciosy, które przyjęli? Nokdauny, które przetrwali?

Więc to zmierzyliśmy. Wzięliśmy 16,429 występów w UFC od 2005 roku z naszej własnej bazy wyników i dla każdego wejścia do klatki odczytaliśmy licznik przebiegu zawodnika dokładnie w chwili, gdy zamykały się drzwi: ile miał lat tamtej nocy, ile walk w UFC miał już za sobą, ile minut w klatce zdążył nabić, ile ciosów w głowę przyjął w całej swojej przygodzie z UFC (według oficjalnych statystyk z poszczególnych walk), ile razy leżał na deskach po nokdaunie i ile razy przegrał przed czasem od ciosów. Potem patrzyliśmy, co działo się dalej.

Czterech podejrzanych. Dwa wyroki skazujące. A na wolność wychodzą ci dwaj, których obwiniają wszyscy.

Podejrzany numer jeden: urodziny. Winny, i to bez cienia wątpliwości.

Wiek to jedyna zmienna w całym badaniu, która daje gładki, nieubłagany, monotoniczny spadek. W danych nie ma nigdzie płaskowyżu szczytowej formy. Każdy trzyletni przedział jest gorszy od poprzedniego, i to od samego początku:

Przeczytajcie tę ostatnią kolumnę dwa razy. Zawodnik poniżej 25 lat ma mniej więcej 1 szansę na 10, że danego wieczoru zostanie zatrzymany ciosami. Po 37 to już 1 na 4. Odsetek zwycięstw nie spada z klifu w jakieś magiczne urodziny, i to właśnie mnie zaskoczyło. On po prostu eroduje, mniej więcej dwa punkty na przedział, przedział po przedziale, od dnia, w którym zawodnik jest na tyle dorosły, żeby wynająć samochód. Narracja o klifie jest błędna. Prawdziwa jest narracja o ruchomych schodach, a te schody jadą wyłącznie w dół.

Podejrzany numer dwa: przebieg. Niewinny, w większości. I tu winien jestem wyjaśnienie, bo o doświadczeniu już pisaliśmy.

Wczoraj opublikowaliśmy tekst pokazujący, że doświadczenie w oktagonie to antywskaźnik: na przestrzeni trzech lat wyników UFC zawodnik z większą liczbą walk w UFC wygrywał tylko w 43.9 procent przypadków. Skoro przebieg nie kończy zawodników, jak doświadczenie może przewidywać porażki?

Bo różnica w doświadczeniu nigdy tak naprawdę nie dotyczyła doświadczenia. To różnica wieku przebrana w kostium doświadczenia. Sam czas w klatce nie robi tu prawie nic: zawodnicy ze 120 do 179 minutami w karierze wygrywają 52.0 procent walk, statystycznie tyle samo co zawodnicy z mniej niż 30 minutami (48.7 procent), a liczba zaczyna siadać dopiero po przekroczeniu 180 minut w karierze (44.1 procent), czyli progu, do którego za młodu prawie nikt nie dochodzi. Liczba walk opowiada tę samą historię. Młodzi zawodnicy, którzy nabijają występy, dalej wygrywają, bo jedynym sposobem, żeby dostawać walki tak często i tak wcześnie, jest być bardzo dobrym. Przebieg przychodzi w pakiecie z urodzinami, a szkody wyrządzają urodziny. Kiedy nasz wcześniejszy tekst pokazywał, że bardziej doświadczony zawodnik przegrywa, w gruncie rzeczy pokazywał, że przegrywa starszy zawodnik. Te dwa artykuły nie stoją ze sobą w sprzeczności. Drugi tłumaczy pierwszy.

Podejrzany numer trzy: przyjęte ciosy. Niewinny, a tu dane robią się naprawdę dziwne.

Najbardziej intuicyjna teoria kończenia się zawodników to akumulacja: każdy cios w głowę to wypłata ze skończonego konta i pewnego dnia konto jest puste. Dane mówią coś dokładnie odwrotnego. Wśród zawodników w wieku 34 lat i starszych ci, którzy przyjęli w karierze najmniej ciosów w głowę (poniżej 300), byli nokautowani w 23.5 procent swoich walk. Ci, którzy przyjęli 800 lub więcej, byli nokautowani w 18.5 procent. Najmocniej obici zawodnicy byli najtrudniejsi do skończenia i ta sama inwersja pojawia się w każdym przedziale wiekowym.

To nie jest licencja na przyjmowanie ciosów. To efekt przetrwania, i to on jest tu odkryciem. Szansę na przyjęcie 800 ciosów w głowę w karierze w UFC dostajesz tylko wtedy, gdy twoja szczęka wytrzyma pierwsze 400. Krusi zawodnicy nigdy nie docierają do koszyka z wysokim przebiegiem, bo sport już wcześniej ich wyeliminował. Wytrzymałość nie jest czymś, co objętość ciosów ci zabiera. Wytrzymałość to bilet wstępu, bez którego tej objętości w ogóle się nie uzbiera. Teoria konta ma sprawę szczęki na odwrót: przyjęta objętość nie jest wypłatą, jest dowodem na stan salda.

Jest tu oczywisty zarzut i sprawdziliśmy go: może grupa o niskim wolumenie wygląda na kruchą tylko dlatego, że krusi zawodnicy są nokautowani wcześnie, zanim zdążą nazbierać ciosów. Ograniczmy więc próbę do zawodników, którzy w UFC nigdy nie byli znokautowani ani nawet posłani na deski, zawodników, których sum nic nie ucięło. Wzorzec przeżywa: 12.6 procent ryzyka nokautu u zawodników z czystą brodą i mniej niż 150 przyjętymi ciosami w głowę, 8.2 procent u tych powyżej 300. Przyjmowanie wielu ciosów na minutę to samo w sobie łagodny sygnał ostrzegawczy, ale nawet on znika, gdy do obrazu wchodzą knockdowny. Historii nigdy nie opowiadały ciosy. Opowiadały ją knockdowny.

Podejrzany numer cztery: nokdauny. Winny. To jest prawdziwy licznik przebiegu i każdy odczyt na nim jest trwały.

Liczba nokdaunów przyjętych w karierze to najczystszy sygnał uszkodzeń w całym badaniu. Zawodnik, który nigdy nie leżał w UFC na deskach, zostaje zatrzymany ciosami w 13.9 procent swoich walk. Po pięciu lub więcej nokdaunach w karierze to już 25.3 procent. Wcześniejsze porażki przez KO są jeszcze bardziej bezlitosne: po czwartej w karierze porażce przez KO szansa, że kolejna walka również skończy się porażką przez KO, wynosi 29.3 procent, ponad dwa razy więcej niż bazowe 13.8 procent u nigdy niezatrzymanych.

I w przeciwieństwie do historii o objętości ciosów ta zależność przeżywa kontrolę wieku. Weźmy tylko zawodników w wieku 34 lat i starszych: ci nigdy nienokdaunowani są zatrzymywani w 19.1 procent przypadków, a ci z trzema lub więcej nokdaunami w 27.5 procent. Ta ostatnia komórka, stary i wcześniej nokdaunowany, to najgorsze pole na całej planszy. Wiek i nokdauny to nie ten sam podejrzany policzony dwa razy. To wspólnicy.

Szczęka też się nie regeneruje. Wśród zawodników w wieku 30 lat i starszych nokaut w ciągu poprzedniego roku podnosi ryzyko KO w następnej walce do 23.4 procent. Trzy lata przerwy lub więcej sprowadzają je z powrotem tylko do 19.4 procent, wciąż wyraźnie powyżej 16.0 procent u zawodników, którzy nigdy nie zostali zatrzymani. Czas wolny obniża cenę uszkodzeń. Nic ich nie wymazuje.

Zdjęcie: 3d U.S. Infantry Regiment "The Old Guard" / CC0

Księga nokdaunów ma swoje wyjątki i są one pouczające. Michael Bisping przyjął 12 nokdaunów w karierze, co jest wyrównanym rekordem naszej bazy, a po piątym z nich poszedł 7-4, wliczając w to zdobycie pasa. Neil Magny przyjął 11 i wygrał 59 procent z 22 walk stoczonych od swojego piątego nokdaunu. Keith Jardine przyjął 10 i po piątym miał bilans 1-4. Zasada nie brzmi, że nokdaunowany zawodnik jest skończony. Zasada brzmi, że szanse się przechylają, walka po walce, i nigdy nie przechylają się z powrotem.

Kiedy więc to się właściwie dzieje? Przyjrzeliśmy się 485 emerytowanym zawodnikom w naszej bazie z co najmniej ośmioma walkami w UFC i oznaczyliśmy w czasie szczytową formę każdego z nich (korzystając z historii ratingu Power Index, naszej własnej pochodnej metryki, wyłącznie jako znacznika czasu). Medianowy zawodnik szczytował w wieku 30.6 roku. Połowa wszystkich szczytów wypadła między 28.0 a 33.2. Medianowa ostatnia walka przyszła w wieku 34.6 roku, a medianowy zawodnik dostał 3.4 roku między swoim najlepszym wieczorem w karierze a ostatnim.

Trzy i pół roku. Tyle zwykle dzieli szczyt góry od wyjścia. A kształt tych lat jest brutalny: po szczycie przeciętny emerytowany zawodnik wygrywał 30.8 procent pozostałych walk, a ponad ćwierć z nich (25.9 procent) kończyła się porażką przez KO.

Te historie znacie z imienia i nazwiska. Tony Ferguson poszedł 0-8 po swoim szczycie z 2019 roku. Chris Weidman miał 3-8 po 2015 roku z siedmioma porażkami przez KO. Donald Cerrone zanotował 4-10 po końcówce 2016 roku. Junior Dos Santos poszedł 6-8 z siedmioma porażkami przez KO. Anderson Silva miał 1-7 po październiku 2012 roku, a Silva to wyjątek, który potwierdza całą resztę: jego szczyt przyszedł w wieku 37.5 roku, czyli w wieku, w którym powyższa tabela daje mu 24.6 procent ryzyka KO, i przez dekadę śmiał się z tej liczby, zanim ta się o niego upomniała.

Zawodnicy, którzy ograli tę krzywą, mają wspólny profil i nie jest to żadna tajemnica. Daniel Cormier poszedł 5-2 po 37. roku życia. Demian Maia miał 9-5. Francisco Trinaldo zanotował 11-5. Glover Teixeira poszedł 8-4 i zdobył pas w wieku 42 lat. Randy Couture miał 12-8. Zapaśnicy i grapplerzy, niemal wszyscy, zawodnicy, których styl płaci urodzinami, a nie komórkami mózgowymi. Krzywa starzenia to nie jedna krzywa. To krzywa strikera i krzywa grapplera, i tylko jedna z nich kończy się klifem.

A oto część, która ze mną zostaje. Sport już to wszystko wie. Nie w zbiorczy sposób, w jaki właśnie to policzyliśmy, ale w ten indywidualny, który naprawdę się liczy: każdy matchmaker potrafi policzyć porażki zawodnika przez KO i każda komisja też. Liczba, która przewiduje 29.3 procent szans na kolejną porażkę przed czasem, leży na widoku w rekordzie, tuż obok nazwiska zawodnika, za każdym razem, gdy podpisywany jest kontrakt na walkę.

My zbudowaliśmy tabelę. Zestawienia walk buduje ktoś inny.